Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016

Μοναξιά

Δεν έζησες ποτέ την απόλυτη μοναξιά για να την ξέρεις.
Όχι ότι την έζησα εγώ, αλλά χειρότερη μοναξιά από την συναισθηματική δεν υπάρχει. Εκεί που νιώθεις πάρα πολλά, αλλά είσαι μόνη σε αυτό το συναίσθημα, μόνη στο να το ζήσεις και ξέρεις ότι δεν θα έχεις ούτε ανταπόκριση, ούτε ανταπόδοση.

Απλά μένεις και συμβιβάζεσαι, γιατί δεν θέλεις αν χαλάσεις αυτό το όμορφο «κάτι» που έχεις χτίσει μέχρι τώρα, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που πραγματικά ήθελες. Και η λύπη. Απλά κερδίζει έδαφος μερικές φορές, και δυστυχώς είναι τις φορές που θέλεις πιο πολύ να σωθείς, και αυτή μονάχα σε σκοτώνει.

Είναι κάποιες μάχες που ποτέ δεν θα τις κερδίζουμε, κάποιες μάχες στις οποίες οι ηττημένοι θα είναι ταυτόχρονα οι φανταχτεροί νικητές.

Όχι γιατί ο σκοπός ήταν να χάσουν, ούτε γιατί ήξεραν όλοι εξαρχής ότι θα χάσουν, αλλά γιατί το έπαθλο ήταν η ήττα τους, γιατί απο αυτήν θα μάθαιναν πως είναι πραγματικά να χάνεις, πως είναι να φτάνεις στο μηδέν και να αναγκάζεσαι να ξεκινήσεις από την αρχή, από το τίποτα που σε γέμισαν και σε έκαναν οι άλλοι.

Γιατί γεννημένοι και μεγαλωμένοι στην Κοινωνία του «Τίποτα» ανεχτήκαμε και συμβιβαστήκαμε με πολλά και αυτά που μας γέμιζαν πραγματικά ή τα αγνοούσαμε ή τα υποτιμούσαμε ή τα κρατούσαμε για λίγο προκειμένου να τα χαρούμε και πάλι για λίγο, ίσα ίσα για να μάθουμε πως είναι να είσαι πραγματικά χαρούμενος και έπειτα να γυρίσουμε στη καθημερινή μιζέρια μας.

Και αρκεστήκαμε σε αυτήν και κάθε τι που ερχόταν να το αλλάξει το διώχναμε μακριά τρομαγμένοι, φοβισμένοι μήπως και μας ξεβολέψει, μήπως και δεν αρέσει στους άλλους.

Αρνούμενοι να αποδεχτούμε την τρέλα της στιγμής, την απρόσμενη χαρά, και συνηθισμένοι να βάζουμε ταμπέλες και να μπερδεύουμε τις έννοιες αγνοούσαμε την πραγματική ευτυχία. «Ότι σε ερεθίζει, σε εθίζει» και αρνούμαστε να το αποδεχτούμε.

Απλά μπερδεύουμε τις έννοιες και αποφεύγουμε την μαγεία του να δένεσαι με ανθρώπους, του να αναγνωρίζεις σε έναν άνθρωπο αυτά που αναζητάς, αλλά να επικεντρωνόμαστε στα λίγα και στα ανούσια για να μην ξεφύγουμε από την μουντή καθημερινότητά μας, για να μην χάσουμε λεπτό από το μίζερο πρόγραμμά μας, γιατί απλά φοβόμαστε την μαγεία «του ανακαλύπτω», «του δένομαι», «του νοιάζομαι».

Ο σημερινός άνθρωπος τίποτα άλλο -πέρα από το μόνος και ξένος, παντάξενος- δεν είναι.

Δεν θέλει να ξεφύγει απο το ταπεινό πρόγραμμά του για να γνωρίσει το καινούργιο, το ίσως διαφορετικό. Μένει εκεί που είναι και δεν κουνιέται, και όταν πλέον αναγκάζεται να κουνηθεί, γκρινιάζει, βρίζει, απομακρύνεται. Αρνείται να ρισκάρει.

Αρνείται, εφότου έχει πληγωθεί μια φορά, να ξανανιώσει ή έστω να ξαναπροσπαθήσει. Πάντοτε αναρωτιόμουν τι βρίσκουν σε αυτό το ξένο προς την μαγεία του κόσμου μονότονο πρόγραμμά τους, την μανία τους να ελέγχουν και προβλέπουν τα πάντα.

Γιατί να φοβάσαι να νιώσεις κάτι όμορφο, ακόμα κι αν δεν αποδειχτεί τέτοιο στην συνέχεια, γιατί να προσπαθείς να το ελέγξεις;

Κι αν πληγωθείς, τι έγινε; Κι αν ρισκάρεις και αποτύχεις, τι έγινε; Να έχεις την δύναμη να πεις «με γεια μου με χαρά μου, θα ξανασηκωθώ και θα ξαναπροσπαθήσω αν μου δοθεί η ευκαιρία». Γιατί ευκαιρίες δίνονται συνέχεια, γιατί αυτά που ψάχνουμε είναι πολύ συχνά δίπλα μας και δεν το ξέρουμε.

Είναι σαν να πεθαίνεις της πείνας και απέναντι από το χειμαρρώδες ποτάμι βρίσκεται ότι πιο νόστιμο μπορείς να φανταστείς. Τι θα προτιμήσεις; Να μείνεις να πεινάσεις ή να έστω να προσπαθήσεις να περάσεις απέναντι το ποτάμι; Η προσπάθεια δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Αντιθέτως, η μη προσπάθεια ειναι η αποτυχία.

Όπως λένε μερικοί, ηττημένος δεν είναι αυτός που χάνει μια μάχη, αλλά αυτός που την εγκαταλείπει.

Η σημερινή κοινωνία έμαθε τα παιδιά της να εγκαταλείπουν, να υποτιμάνε, να γελάνε με αυτά που αξίζουν πραγματικά μονό και μονό για να μην δείξουν στους άλλους τι πραγματικά κρύβουν μέσα τους, να λένε ένα «τέλος πάντων» σε κάθε άνοιγμα της ψυχής, γιατί ντραπήκανε γι’αυτά που νιώθανε.

Η ντροπή όμως έγγυται στο ίδιο το «τέλος πάντων» που δεν έπρεπε να πούμε. Η αδιαφορία του ενός για μας, δεν πρέπει να συνεπάγεται και αδιαφορία των ίδιων μας των εαυτών προς εμάς.

Άλλωστε αν δεν εκτιμήσεις αυτό που ήδη είσαι, πως περιμένεις από τους άλλους να το κάνουν; Και εδώ προστίθεται άλλο ένα «κόλλημα» του σύγχρονου ανθρώπου: να αγνοεί και αδιαφορεί πρώτα για αυτά που κυρίως ενδιαφέρεται και αγαπάει. Το ξέρω πως ακούγεται αλλοπρόσαλλο και κάπως ανόητο, αλλά δεν είναι τόσο, έπειτα από λίγη σκέψη.

Πόσες φορές αγνοήσαμε συναισθήματα, γιατί απλώς πιστεύαμε πως δεν θα υπήρχε ανταπόκριση, είτε αυτά είναι ερωτικά, είτε είναι παράπονο, είτε θυμός,είτε δικαιοσύνη, είναι απλά ανάγκη λίγη επικοινωνία;

Πόσες φορές προτιμήσαμε αυτήν μας την μοναξιά για να μην διεκδικήσουμε λίγη από την προσοχή των άλλων την στιγμή που απλώς την χρειαζόμασταν περισσότερο από ποτέ; Πόσες φορές κρυφτήκαμε πίσω από το μικρο μας δαχτυλάκι;

Το να νιώθεις μόνος την στιγμή που περιτριγυρίζεσαι από πολλούς- είτε είναι φίλοι, είτε σύντροφοι, είτε απλώς ξένοι- είναι σαν να βρίσκεσαι στο πάτο μιας αβύσσου και ενώ ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος να σε βοηθήσει, κανείς δεν θέλει.

Η συναισθηματική μοναξιά, όταν χρειάζεσαι έναν άνθρωπο για μια απλή αγκαλιά και νιώθεις πως κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να σου την προσφέρει, σε σκοτώνει. Τίποτα δεν με σκότωσε λοιπόν περισσότερο από τις φορές που απλώς χρειαζόμουν μια αγκαλιά και καμιά δεν μου έκανε.

Μια αγκαλιά, στην οποία θα μπορώ να κλάψω χωρίς να ντραπώ για το αν τα δάκρυά μου θα χαλάσουν το μακιγιάζ μου, για το αν θα κοκκινίσουν τα μάτια μου, για το αν θα θέλω να φωνάξω, να τσιρίξω, να βγάλω και την πιο σκοτεινή μου σκέψη, χωρίς να με τρομάξει το βλέμμα κανενός.

Χωρίς να αναγκαστώ να κρυφτώ ούτε για λίγο. Να βρίσκομαι εκεί μέσα χωμένη άοπλη, χωρίς να πλανεύω για βοήθεια, γιατί απλά η βοήθεια θα είναι αυτή η ίδια η αγκαλιά.

Μονάχα εκεί θα χωράω εκείνη την στιγμή. Όλες λοιπόν εκείνες τις φορές απλά αναζητούσα αυτού του είδους την μικρή, χωρίς έξοδα, προστασία. Μα δεν ήρθε από πουθενά.


Από την Μαρίνα Καψάλη.

Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2016

Η εκπαίδευση ενός Δράκου

Η Αρχή

       Έναν καιρό, λίγο παλιό, σε μια μακρινή ήπειρο ένας δάσκαλος εκπαίδευε το μαθητή του για να γίνει μαχητής της ζωής. Ένα πρωί, μετά από αρκετούς μήνες σκληρής εξάσκησης, ο δάσκαλος ανακοίνωσε στο μαθητή πως θα τον υπέβαλε σε μια δοκιμασία. Χωρίς καμιά άλλη προειδοποίηση τον μεταμόρφωσε σε...δράκο! Έναν πελώριο, σμαραγδένιο δράκο! Ο πανικός του μαθητή ήταν τεράστιος, έριξε ένα τρομαγμένο βλέμμα στο δάσκαλό του, μα εκείνος είχε ήδη αρχίσει να απομακρύνεται με την πλάτη γυρισμένη. Ακολούθησε με το βλέμμα του το ατάραχο περπάτημα του δασκάλου μέχρι που εκείνος χάθηκε μέσα στο δάσος. Κι ο δράκος στάθηκε εκεί, ακίνητος, μόνος, χωρίς καμιά ιδέα για το τι να κάνει.

Το Ταξίδι του Δράκου

    Για πολύ καιρό έμεινε να περιπλανάται σε μέρη άγονα, εχθρικά...γνώρισε την ερημιά και την πείνα...μα πάνω απ' όλα ένιωθε χαμένος σε σχέση με την πνευματική του εξέλιξη. Και οι μέρες ακολουθούσαν η μία την άλλη. 
     Ώσπου αποφάσισε να κάνει κάτι...να εξασκηθεί στο να πετάει. Αμέσως, ένιωσε τη σπίθα μέσα του. Όσο πιο πολύ πετούσε τόσο πιο έντονα κάτι άλλαζε μέσα του... Άρχισε να παρατηρεί τον εαυτό του: το ημιδιαφανές δέρμα του, τα ευλύγιστα φτερά του και το παιχνίδι που έκανε πάνω τους το φως, κι εκείνη τη σμαραγδένια λάμψη που ακτινοβολούσε όλο του το σώμα... Άρχισε να απολαμβάνει το καθρέφτισμά του στην επιφάνεια της θάλασσας και να γίνεται ένα με το πυκνό φύλλωμα των δέντρων. Σιγά, σιγά γνώρισε όλα τα πλάσματα του δάσους, από τα πιο σπάνια πτηνά ως τα πιο κρυφά θεραπευτικά βότανα, κι ένιωσε ότι δεν είναι ξένος...πως η πηγή της ζωής του είναι κοντά. Πολύ συχνά ένιωθε την παρουσία του δασκάλου του, κι ας ήξερε πως βρίσκετε μίλια μακριά, ενώ τα λόγια του γυρνούσαν πότε- πότε στο μυαλό του.  
    Ανακάλυψε τις δυνάμεις του και πειραματίστηκε με κάθε ικανότητα που διέθετε, κι έφτασε ο καιρός που η δοκιμασία έφτανε στο τέλος της...


     "Πάνω απ' τους λόφους που πετά αφήνει τη σκιά του να πλανάται... Έμαθε πως οι αποφάσεις παίρνονται σα κοιτάς τα πράγματα από μιαν άλλη οπτική, από μια απόσταση... γι' αυτό κι εκείνος επέλεξε το πέταγμα... Έχει δίκιο η φωνή που του μιλά: 'για να γίνεις δράκος χρειάζεται τις δυνάμεις σου να γνωρίσεις! Μη ξεχνάς πως η φωτιά μπορεί ζέστη να προσφέρει αλλά και να καταστρέψει καίγοντας!' "
Η Επιστροφή 

       Το βλέμμα του δράκου είχε αλλάξει, είχε επιτρέψει στην πειθαρχία να του μάθει πράγματα και όχι να τον καταδυναστεύσει. Συνειδητοποίησε πως ήταν ο ίδιος δημιουργός της ελευθερίας του! Ούτε λεπτό αργότερα εμφανίστηκε μπροστά του ο σοφός του δάσκαλος...χαμογελαστός αυτή τη φορά, κι ήταν ο μαθητής που μίλησε πρώτος. 

- Γεια σου δάσκαλε. Σε ευχαριστώ! Εκπαιδεύτηκα σκληρά όλον αυτό τον καιρό, τώρα μπορώ να καταλάβω το γιατί. Με μεταμόρφωσες σε δράκο γιατί είναι το πιο ισχυρό ανάμεσα στα μυθικά πλάσματα και είναι πραγματικά δύσκολο να κυριαρχήσει τις διαθέσεις και τους φόβους του. Μα ακόμα και το χρώμα που επέλεξες είναι σημαντική λεπτομέρεια. Το πράσινο συνδέεται άμεσα με τη φύση, και χάρη σ΄αυτή την παρατήρηση γνώρισα πολλά κρυμμένα δώρα, ασύγκριτης ομορφιάς.  Έμαθα, όμως, πως το πράσινο μπορεί να συμβολίζει και κάτι δυσάρεστο, κάποιες φορές τον ίδιο το θάνατο...και 'γω στεκόμουν εκεί, ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο...και κατάλαβα πως μόνο εγώ μπορούσα να διαλέξω...να διαλέξω το δρόμο μου και να τον υπερασπιστώ με όλο μου το 'είναι'! 

      Μια λάμψη διέσχισε τα μάτια του δασκάλου, που άκουγε με κατάνυξη τον μαθητή του.
- Ναι, είσαι έτοιμος! Έχεις μεταμορφωθεί πλέον...όχι σε δράκο...μα σε αληθινό μαχητή! Χάρισες στον εαυτό σου το θαύμα της ζωής, και είναι η σειρά της, τώρα, απλόχερα να στο ανταποδώσει!


Από την Ειρήνη Τέντα.