Όχι ότι την έζησα εγώ, αλλά χειρότερη μοναξιά από την συναισθηματική δεν υπάρχει. Εκεί που νιώθεις πάρα πολλά, αλλά είσαι μόνη σε αυτό το συναίσθημα, μόνη στο να το ζήσεις και ξέρεις ότι δεν θα έχεις ούτε ανταπόκριση, ούτε ανταπόδοση.
Απλά μένεις και συμβιβάζεσαι, γιατί δεν θέλεις αν χαλάσεις αυτό το όμορφο «κάτι» που έχεις χτίσει μέχρι τώρα, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που πραγματικά ήθελες. Και η λύπη. Απλά κερδίζει έδαφος μερικές φορές, και δυστυχώς είναι τις φορές που θέλεις πιο πολύ να σωθείς, και αυτή μονάχα σε σκοτώνει.
Είναι κάποιες μάχες που ποτέ δεν θα τις κερδίζουμε, κάποιες μάχες στις οποίες οι ηττημένοι θα είναι ταυτόχρονα οι φανταχτεροί νικητές.
Όχι γιατί ο σκοπός ήταν να χάσουν, ούτε γιατί ήξεραν όλοι εξαρχής ότι θα χάσουν, αλλά γιατί το έπαθλο ήταν η ήττα τους, γιατί απο αυτήν θα μάθαιναν πως είναι πραγματικά να χάνεις, πως είναι να φτάνεις στο μηδέν και να αναγκάζεσαι να ξεκινήσεις από την αρχή, από το τίποτα που σε γέμισαν και σε έκαναν οι άλλοι.
Γιατί γεννημένοι και μεγαλωμένοι στην Κοινωνία του «Τίποτα» ανεχτήκαμε και συμβιβαστήκαμε με πολλά και αυτά που μας γέμιζαν πραγματικά ή τα αγνοούσαμε ή τα υποτιμούσαμε ή τα κρατούσαμε για λίγο προκειμένου να τα χαρούμε και πάλι για λίγο, ίσα ίσα για να μάθουμε πως είναι να είσαι πραγματικά χαρούμενος και έπειτα να γυρίσουμε στη καθημερινή μιζέρια μας.
Και αρκεστήκαμε σε αυτήν και κάθε τι που ερχόταν να το αλλάξει το διώχναμε μακριά τρομαγμένοι, φοβισμένοι μήπως και μας ξεβολέψει, μήπως και δεν αρέσει στους άλλους.
Αρνούμενοι να αποδεχτούμε την τρέλα της στιγμής, την απρόσμενη χαρά, και συνηθισμένοι να βάζουμε ταμπέλες και να μπερδεύουμε τις έννοιες αγνοούσαμε την πραγματική ευτυχία. «Ότι σε ερεθίζει, σε εθίζει» και αρνούμαστε να το αποδεχτούμε.
Απλά μπερδεύουμε τις έννοιες και αποφεύγουμε την μαγεία του να δένεσαι με ανθρώπους, του να αναγνωρίζεις σε έναν άνθρωπο αυτά που αναζητάς, αλλά να επικεντρωνόμαστε στα λίγα και στα ανούσια για να μην ξεφύγουμε από την μουντή καθημερινότητά μας, για να μην χάσουμε λεπτό από το μίζερο πρόγραμμά μας, γιατί απλά φοβόμαστε την μαγεία «του ανακαλύπτω», «του δένομαι», «του νοιάζομαι».
Ο σημερινός άνθρωπος τίποτα άλλο -πέρα από το μόνος και ξένος, παντάξενος- δεν είναι.
Δεν θέλει να ξεφύγει απο το ταπεινό πρόγραμμά του για να γνωρίσει το καινούργιο, το ίσως διαφορετικό. Μένει εκεί που είναι και δεν κουνιέται, και όταν πλέον αναγκάζεται να κουνηθεί, γκρινιάζει, βρίζει, απομακρύνεται. Αρνείται να ρισκάρει.
Αρνείται, εφότου έχει πληγωθεί μια φορά, να ξανανιώσει ή έστω να ξαναπροσπαθήσει. Πάντοτε αναρωτιόμουν τι βρίσκουν σε αυτό το ξένο προς την μαγεία του κόσμου μονότονο πρόγραμμά τους, την μανία τους να ελέγχουν και προβλέπουν τα πάντα.
Γιατί να φοβάσαι να νιώσεις κάτι όμορφο, ακόμα κι αν δεν αποδειχτεί τέτοιο στην συνέχεια, γιατί να προσπαθείς να το ελέγξεις;Κι αν πληγωθείς, τι έγινε; Κι αν ρισκάρεις και αποτύχεις, τι έγινε; Να έχεις την δύναμη να πεις «με γεια μου με χαρά μου, θα ξανασηκωθώ και θα ξαναπροσπαθήσω αν μου δοθεί η ευκαιρία». Γιατί ευκαιρίες δίνονται συνέχεια, γιατί αυτά που ψάχνουμε είναι πολύ συχνά δίπλα μας και δεν το ξέρουμε.
Είναι σαν να πεθαίνεις της πείνας και απέναντι από το χειμαρρώδες ποτάμι βρίσκεται ότι πιο νόστιμο μπορείς να φανταστείς. Τι θα προτιμήσεις; Να μείνεις να πεινάσεις ή να έστω να προσπαθήσεις να περάσεις απέναντι το ποτάμι; Η προσπάθεια δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Αντιθέτως, η μη προσπάθεια ειναι η αποτυχία.
Όπως λένε μερικοί, ηττημένος δεν είναι αυτός που χάνει μια μάχη, αλλά αυτός που την εγκαταλείπει.
Η σημερινή κοινωνία έμαθε τα παιδιά της να εγκαταλείπουν, να υποτιμάνε, να γελάνε με αυτά που αξίζουν πραγματικά μονό και μονό για να μην δείξουν στους άλλους τι πραγματικά κρύβουν μέσα τους, να λένε ένα «τέλος πάντων» σε κάθε άνοιγμα της ψυχής, γιατί ντραπήκανε γι’αυτά που νιώθανε.
Η ντροπή όμως έγγυται στο ίδιο το «τέλος πάντων» που δεν έπρεπε να πούμε. Η αδιαφορία του ενός για μας, δεν πρέπει να συνεπάγεται και αδιαφορία των ίδιων μας των εαυτών προς εμάς.
Άλλωστε αν δεν εκτιμήσεις αυτό που ήδη είσαι, πως περιμένεις από τους άλλους να το κάνουν; Και εδώ προστίθεται άλλο ένα «κόλλημα» του σύγχρονου ανθρώπου: να αγνοεί και αδιαφορεί πρώτα για αυτά που κυρίως ενδιαφέρεται και αγαπάει. Το ξέρω πως ακούγεται αλλοπρόσαλλο και κάπως ανόητο, αλλά δεν είναι τόσο, έπειτα από λίγη σκέψη.
Πόσες φορές αγνοήσαμε συναισθήματα, γιατί απλώς πιστεύαμε πως δεν θα υπήρχε ανταπόκριση, είτε αυτά είναι ερωτικά, είτε είναι παράπονο, είτε θυμός,είτε δικαιοσύνη, είναι απλά ανάγκη λίγη επικοινωνία;
Πόσες φορές προτιμήσαμε αυτήν μας την μοναξιά για να μην διεκδικήσουμε λίγη από την προσοχή των άλλων την στιγμή που απλώς την χρειαζόμασταν περισσότερο από ποτέ; Πόσες φορές κρυφτήκαμε πίσω από το μικρο μας δαχτυλάκι;
Το να νιώθεις μόνος την στιγμή που περιτριγυρίζεσαι από πολλούς- είτε είναι φίλοι, είτε σύντροφοι, είτε απλώς ξένοι- είναι σαν να βρίσκεσαι στο πάτο μιας αβύσσου και ενώ ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος να σε βοηθήσει, κανείς δεν θέλει.
Η συναισθηματική μοναξιά, όταν χρειάζεσαι έναν άνθρωπο για μια απλή αγκαλιά και νιώθεις πως κανείς δεν μπορεί ή δεν θέλει να σου την προσφέρει, σε σκοτώνει. Τίποτα δεν με σκότωσε λοιπόν περισσότερο από τις φορές που απλώς χρειαζόμουν μια αγκαλιά και καμιά δεν μου έκανε.
Μια αγκαλιά, στην οποία θα μπορώ να κλάψω χωρίς να ντραπώ για το αν τα δάκρυά μου θα χαλάσουν το μακιγιάζ μου, για το αν θα κοκκινίσουν τα μάτια μου, για το αν θα θέλω να φωνάξω, να τσιρίξω, να βγάλω και την πιο σκοτεινή μου σκέψη, χωρίς να με τρομάξει το βλέμμα κανενός.
Χωρίς να αναγκαστώ να κρυφτώ ούτε για λίγο. Να βρίσκομαι εκεί μέσα χωμένη άοπλη, χωρίς να πλανεύω για βοήθεια, γιατί απλά η βοήθεια θα είναι αυτή η ίδια η αγκαλιά.
Μονάχα εκεί θα χωράω εκείνη την στιγμή. Όλες λοιπόν εκείνες τις φορές απλά αναζητούσα αυτού του είδους την μικρή, χωρίς έξοδα, προστασία. Μα δεν ήρθε από πουθενά.
Από την Μαρίνα Καψάλη.
Από την Μαρίνα Καψάλη.


